Het is ongelovelijk dat anno 2009 er nog steeds mensen zijn die met droge ogen beweren dat “ze het heus wel snappen” en er werkelijk geen snars van begrijpen. Zo ook een geval deze week. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid een grote multinational als klant te mogen bedienen van drukjes en printjes. Nu is er een extern “bureau” dat op een bepaald merk printer de proeven moet maken. Wel iso 12647-7 natuurlijk. Maar wel op die printer, van dat merk. Niet op mijn optimaal afgestelde Epson, maar op die speciale printer. En dat gaat nu eenmaal niet zo gemakkelijk. Eigenlijk gaat dat heel moeilijk. Maar dat is een keuze die ik niet heb gemaakt.
Ik mag dus wel de proeven nameten, want dat lijkt deze meneer niet te kunnen, en moet dan constateren dat de prints niet binnen de toleranties vallen. Ik bel op en krijg een geïrriteerde meneer die verteld dat ie wel 1 hele rol heeft “verspeeld” om de printer op orde te krijgen. Ik raak vervolgens in een discussie over de toleranties. Meneer spreekt over 10 (de 12647-2 norm) waar ik spreek over 6 (12647-7 norm). Een hele vervelende discussie waarbij ik bijna nog aan mijzelf ging twijfelen. was het dan toch 10? Ik nog nameten en dan, ja dan zagen de prints er goed uit. Dus mail hem dat. Een minuutje zoeken op de fogra site levert het gewenste stukje info. Tuurlijk was het 6. Maar ik was al te laat. Die laatste stukjes informatie werden de printmeneer te veel. Mij verwijten dat ik te laat was met deze mededeling en mijn humeur bedorven.
De onkunde van de meneer leidt tot onrust. Bij mij en bij hem. Ik zeg: verdiep je in de materie voordat je je printjes verkoopt. Dat scheelt een hoop ellende!
Het lijkt er op dat men het tegenwoordig niet zo erg nauw meer neemt. Niet met hufterig rijden, niet met op tijd komen maar ook niet met leveren van spullen. Zoals bekend kochten we bij Aeroprint recentelijk wat nieuwe drukpersen. Veel staal in keurig jasje en vooral erg duur. Nu zou je denken dat een leverancier een gat in de lucht springt als hij de gene is waar de keuze op gevallen is. Nou blij waren ze wel, maar dat laten ze dan wel op een rare manier blijken. Het begint er op te lijken dat de ene pers de andere niet is. En dan bedoel ik niet de ene roland de andere ryobi. Ik bedoel de ene CD102 de andere CD102 niet is. “Ze komen zoals ze zijn meneer Koerts”, zei de meneer van de leverancier die luisterend naar zijn eigen woorden een korte hapering niet kon onderdrukken. Zoals ze zijn? Dus niet alle CD102 machines zijn dezelfde machines. In de zin van “van het zelfde kwalitetsniveau”? Precies. Alleen wij als leverancier moeten de problemen die er zijn oplossen. De discussie ontstond toen ik me afvroeg volgens welke regeling Heidelberg de onkosten ging vergoeden die met alle stilstand, onzekere tijden en testen ging vergoeden. Nou dat was de regeling: “p.v.u.s.i.d.o.b.” Dat staat voor Pech Voor U Staat In De Order Bevestiging. Dus da’s de waarheid waarde collega’s. U koopt voor meer dan 1 miljoen euro een apparaat met 6 maanden garantie en je moet op zoek naar de onregelmatigheden in de pers want hij kan wel eens niet ok zijn. En als de reparatie 1, 2 of 3 dagen duurt? p.v.u.s.i.d.o.b.
van de gratis is niet voor niks redactie
Ik ben er in getrapt. Gratis Gratis Gratis. Van pennen tot muismatten, van T-Shirts tot visitekaartjes. Gratis gratis. Het begon allemaal met een bestelling bij Conrad. het bedrijf dat al sinds jaar en dag zo ongeveer alles verkoop, tegenwoordig natuurlijk ook online, wat betreft electronica. Onderdelen, batterijen, snoeren noem maar op. Bij een bezorging, een paar maanden geleden zat een kaart. Dat ik een gratis t-shirt kreeg. Van Conrad. Omdat ze zo aardig zijn. Ik inloggen en kwam natuurlijk bij Vistaprint terrecht. Dat T-Shirt bleek alles behalve gratis. Ik ga er van uit dat als ik iets gratis krijg, je niets, noppen nada hoeft te betalen. 0 euro dus. Maar ja, bij Vista is gratis iets anders. Want de vrachtkosten, tsja, die moet je betalen, en de verwerkingskosten, en als je een foto wil uploaden en….. Dus alles behalve gratis. Toch gedaan en toch met de creditcard gezwaaid. Misschien uit nieuwsgierigheid, maar ik denk gewoon dat ik net zo dom ben als de gemiddelde ontvanger van die kaart voor een gratis shirt.
Ik moet toegeven, het shirt is prima in orde. 3 weken levertijd is wat lang maar ja het was gratis goedkoop. En volgens de kids slaapt ie lekker. Want met het kaasdoek waar het van gemaakt is kun je enig doorschijnen niet op een fatsoenlijke manier voorkomen. Maar de ellende begon toen pas. Iedere dag, althans zo voelt het, krijg ik nu een email van mijn Vista vrienden. Sinds de bestelling heb ik niet alle berichten weggegooid. Ik dacht op een bepaald moment, ik ga ze gewoon bewaren.
Van de 69 bewaarde berichten sinds 5 november, vond spotlight 67 berichten die voldoen aan het criterium “gratis”. Dat is dus 67 keer een aanbieding voor een gratis goedkoop (?) product. Ik ga me vandaag uitschrijven uit hun mailbestand want het is vreselijk vervelend steeds op onvoorstelbaar goedkoop vormgegeven emailberichten getrakteerd te worden met producten die ik helemaal niet gratis krijg.
van de xl75-5-l redactie
Ze zijn onderweg hoor. De nieuwe drukpersen voor Aeroprint . Spannende tijden dus, vanaf maandag is het opbouwen geblazen.
Van-de-wat-ze-nu-weer-achter-m’n-rug-bekokstoven-redactie
Misschien kunt u het zich voorstellen. Om te drukken gebruik je rollen. Die rollen zijn van rubber en je gebruikt ze voor van alles. Soms om inkt op te brengen, soms om water op te brengen. In een drukpers zitten er nogal wat en het geheel vormt een delicaat stelsel van tegen elkaar aan draaiende rubber rollen. Tot zover gaat het goed. Nu gebruik je water met sapjes van merk A en inkt van merk A, maar rollen van merk B. Een beetje zoals bij tanken. Maakt het uit of je ESSO of SHEL tankt? Volgens mij niet. Nu zijn die uiterst kwetsbare rollen op bepaalde punten gaan zwellen. Niet gewoon, zoals rubberen rollen dat altijd wel een beetje doen, maar na één of twee weken, heel erg zwellen. Wat doe je dan als brave drukmeneer? Je belt je leverancier. Die zeggen, met de rollenfabriekmeneer aan tafel dat het aan de sapjes van fabriek A ligt. Als je dat dan aan de sapjesfabriekmeneer van merk A verteld, wordt die niet blij. Sterker nog, die wordt boos. Niet licht geïrriteerd, nee boos. Dus die belt op hoge poten en op zijn beste duits naar de rollenfabriekmeneer die schijnbaar wat knikkende knieën kreeg en zei dat “ie dat helemaal niet gezegd had”. Er bekruipt mij een klassiek mavo 3 schoolplein gevoel. Als we er niet achter komen wie het propje gooide naar de leraar, moeten we allemaal maar kauwgom krabben na schooltijd.
Je kunt je toch niet voorstellen dat een volwassen man met droge ogen, wederom in mijn kantoor, in mijn tijd aan mijn koffie zit te melden dat “hij” er niets aan kan doen, maar dat het de sapjesmeneer is. En dat terwijl het handelshuis nota bene het sapje van het zelfde merk verkoopt. Ietsjes anders, dat wel, maar wel van het zelfde merk. Mijn voorstellingsvermogen gaat dit echt te boven. De heren doen er dan ook het beste aan om dit probleem zo snel mogelijk op te lossen. En met oplossen bedoel ik niet dat er één van de partijen opstaat en zegt, kom maar, ik betaal die rollen wel, maar dat ie zegt: “ja, het ligt aan mij, ik lever rottig spul, doe mij die kosten maar”
Een licht onprofessioneel gevoel ten opzichte van de rollenfabriekmeneer maakt zich van mij meester. Terwijl ik op zijn website lees “Ihre Zufriedenheit ist unser Ziel” hoop ik dat menig drukker deze ellende bespaard mag blijven.
Vrolijk kerstfeest
Bah! Een kerstkaart in de mail. Na de nietszeggende en gevoelloze sms-jes met oud en nieuw hebben we nu een overvloed aan email kerstkaarten. Hou je vast: we hebben er zelfs een van een drukker. Hou deze post in de gaten, er volgen er meer!
Stel je bent drukker. Je doet dat al jaren en je doet dat goed. Dat is vandaag de dag geen eenvoudig bestaan. En dan heb ik het niet over de stokpaardjes als slechte prijzen en overcapaciteit. Die zijn er wel maar daar zeuren we niet over. Niet omdat ons dat niet interesseert maar omdat je daar niet iets aan kan doen dat op de lange termijn leidt tot een omslag. Nee, als we de heren die het weten moeten geloven moeten drukkers om. Drukken is old school. Drukken is commodity.
Is dat nu werkelijk zo en als we al om moeten hoe dan . En om naar wat? Die vraag stel ik me nu al geruime tijd en het antwoord is er niet zomaar. Als ik als drukker goed om me heen kijk zie ik een heleboel drukkerijen die niets doen. Dat is veilig voor de korte termijn. Dan zijn er een paar, die iets doen. Een beetje in de trend van ” We moeten wat dus we doen maar wat” en kopen dan een reclameburo of doen wat met “web-to-print”. Maar wat we moeten is niet dat.
Afgelopen donderdag was ik te gast bij het eindejaars congres van het CMBO. Crossmedia was het onderwerp. Leuk en heel interessant want veel mensen die moderne dingen doen en bijna geen drukkers. Is dat nu vreemd eigenlijk? Het feit dat je als drukker wordt uitgenodigd bij zoiets als een crossmedia congres lijkt er op te duiden dat “men” verwacht dat dit dus de richting is die het op zou moeten gaan met drukkers. Natuurlijk heeft dit mijn gedachten ook wel eens gepasseerd. Sterker nog, de bladen staan er vol mee dus je kan er niet omheen. In het forum waarin ik zitting mocht nemen was een reactie van een wat verwijtend pratende gast in het publiek ongeveer als volgt: “Drukkers doen helemaal niets nieuws. 20 procent van DE drukkers heeft nog niet eens een website”. Helaas was er tijdens het congres zo goed als geen tijd om een passende reactie te kunnen geven. In de kern heeft de jongeman natuurlijk best een beetje gelijk. Veel drukkers doen niets nieuws. En als er al zijn die iets nieuws doen heeft dat steeds weer te maken met drukken. Er zijn er die zeggen dat digitaal drukken nieuw is, maar dat is het niet. Er zijn er die zeggen dat web to print nieuw is maar dat is het niet, da’s alleen gemakelijk. in de kern is drukken drukken. Papier vuil maken dus. Dat kun je gewoon niet anders doen dan nu. En het resultaat is altijd het zelfde. Vuil papier.
Er waren tijden dat je als drukker voor liep. Je had immers Apple computers en zware data. Handig voor web publicatie en CD-Rom productie. Maar wat bleek? Drukkers gaan helemaal niet over inhoud. En als je geen inhoud hebt valt er ook niets te publiceren. En dus kun je niets anders dan drukken.
Goed, de komende weken gaan we ons hoofd maar eens breken op een nieuwe koers op de lange termijn. Want volgende week wordt er bij Aeroprint weer nieuw ijzer naar binnen gereden. Heerlijk Helder Heidelberg!
Ja lieve mensen, we zijn weer terug van weggeweest. En direct met een leuk gevalletje voorrijkosten. Nu heb ik me eerder licht kritisch uitgelaten over de belachelijke voorrijkosten die door ’s lands grootste grafisch toeleverancier worden berekend, maar het laatste voorval spant de kroon. Ik ga niet te diep op de materie in want dat is zielig voor de Willempjes, die er zelf overigens het zwijgen toe doen. Maar ze laten bedrijf X voor hen bij mij het werk uitvoeren, en berekenen dan de door bedrijf X aan de Willempjes gefactureerde voorrijkosten meer dan dubbel door aan mij. Handel is handel, maar dit lijkt meer op zwendel is zwendel.
Je vraagt je af hoe ze het met de rest doen? Zijn de duitse onderdelen ook altijd volgens de zelfde vermenigvuldigingsfactor berekend? Wij volgen dit vehaal met ineteresse!
van de veel-beloven-weinig-doen redactie:
Tsjonge jonge mensen. Het is geen gemakkelijke zaak. Een nieuwe plaat in gebruik nemen. Natuurlijk schop je de heilige huisjes omver die de drukkers al jaren voor lief nemen. Mensen houden nu eenmaal niet zo van een verandering. Uiteindelijk moet je er natuurlijk wel beter van worden. Na ruim 9 weken stoeien met mannen die ons beschuldigen van alles wat de grafisch MTS verboden heeft draaien we. Wel met een exotisch plaatje. Mijn eerste vraag: “Kan er wel gegarandeerd geleverd worden?” En wat zegt de Odijkse sales director aan mijn tafel, aan mijn koffie, in mijn duur betaalde en schaarse tijd: “Leveringsproblemen? Nee hoor, die komen niet voor. We hebben alles pico bello in orde”. “Kom eens kijken” zei hij nog. Nu we de eerste bestelling van de nieuwe platen, na 1 week te laat, nog steeds niet binnen hebben vraag ik me af of ik idioot aan het worden ben. Waar ben ik in beland? Vraag mij niet naar de verschillen tussen een platenboer en een autohandelaar. Beiden mooi pak, beiden gladde praat. En bij beiden heb je mazzel als je een eerlijk modelletje uit de deal sleept.